دبیر ورزشی روزنامه «فرهیختگان» معتقد است: تحلیل‌ها درباره بازی‌های جام جهانی را باید از زبان کارشناسان بشنویم و نمی‌توانیم به عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار نگاه خود را با نام تحلیل و تفسیر در مطالبمان بیاوریم. مرتضی موسوی زنوز در گفت‌وگو با ایسنا درباره عملکرد رسانه‌ها در بازی‌های جام جهانی اظهار کرد: هر رسانه برای خود چارچوب‌های […]

دبیر ورزشی روزنامه «فرهیختگان» معتقد است: تحلیل‌ها درباره بازی‌های جام جهانی را باید از زبان کارشناسان بشنویم و نمی‌توانیم به عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار نگاه خود را با نام تحلیل و تفسیر در مطالبمان بیاوریم.

مرتضی موسوی زنوز در گفت‌وگو با ایسنا درباره عملکرد رسانه‌ها در بازی‌های جام جهانی اظهار کرد: هر رسانه برای خود چارچوب‌های قانونی، اهداف و سیاست‌گذاری‌هایی دارد که بر مبنای آن حرکت می‌کند. با توجه به اینکه جامعه ما هم دارای احزاب سیاسی است که روز به روز هم پررنگ‌تر می‌شود، بسیاری از این رسانه‌ها وابسته به جناح‌های مختلف هستند؛ بنابراین موضع‌گیری حزب خود را حتی در تیم ملی و باشگاه‌ها یا در مسائل اجتماعی و سیاسی بروز می‌دهند. بنابراین نمی‌توان گفت که همه باید دقیق، در یک راستا و با نگاهی خاص به موضوع بنگرند.

او ادامه داد: جام جهانی بحث ملی است به همین دلیل رسانه‌ها در این شرایط تمام نگاه‌های حزبی، سیاسی و اقتصادی را کنار بگذارند و تنها نگاهشان این باشد که برای حمایت از تیم ملی چه کاری می‌توانند انجام دهند. به دلیل اینکه تیم ملی هر دستاورد و افتخاری کسب کند، اعتباری برای ملت است و اگر صدمه ببیند هم به جامعه و ملت برمی‌گردد؛ بنابراین باید همگام با تیم ملی حرکت کنیم حتی اگر در مسائل مختلف اختلاف سلیقه داریم.

دبیر سرویس ورزشی روزنامه «فرهیختگان» با تاکید بر لزوم حمایت رسانه‌ها از تیم ملی فوتبال کشورمان اظهار کرد: رسانه‌ها باید در ارائه مطالب در راستای حمایت از تیم ملی وحدت و یکپارچگی داشته باشند و همچنین نگاهمان هم باید دارای جنبه مثبت باشد و بررسی کنیم که چه عواملی تیم ملی را در مسیر رشد و موفقیت قرار می‌دهد. این وظیفه قانونی و حتی انسانی همه رسانه‌هاست که اگر اختلافی داریم کنار بگذاریم و کمک کنیم تا تیم ملی افتخار کسب کند.

موسوی زنوز با بیان اینکه نقد کردن یک کار علمی است، اظهار کرد: اگر روزنامه‌نگار هستم نمی‌توانم نقاد باشم. اگر بخواهم از فوتبال انتقاد کنم باید خودم دارای سابقه ورزشی باشم، به این معنی که از بازیکن بودن و مربی‌گری سررشته داشته باشم و داوری را هم بدانم و مسائل فنی را هم خوب متوجه شوم و بر همین مبنا حق دارم انتقاد کنم؛ البته در حال حاضر انتقاد ما نمی‌تواند کارساز باشد به دلیل اینکه تیم رفته و تحلیل‌ها را باید از زبان کارشناسان بشنویم و نمی‌توانیم به عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار نگاه خود را با نام تحلیل و تفسیر در مطالب‌مان بیاوریم. همچنین ما از نزدیک با تیم ارتباط نداریم و نمی‌دانیم شرایط حاکم بر تیم ملی چگونه است. برای همین بهتر است سکوت کنیم تا استرس و مشکلات آن‌ها را بیشتر نکنیم.

او ادامه داد: در حال حاضر توقع ما از تیم ملی بالا رفته به دلیل اینکه آقای کی‌روش با توجه به انتخاب بسیار ضعیفی که درباره حریفان تدارکاتی داشته است، باعث شده که همیشه به این فکر کنیم که باید پیروز شویم. در واقع تیم‌های ضعیفی را آورده تا با تیم ملی بازی کنند و به تیم روحیه بدهد و این روحیه جنگندگی را ایجاد کند تا همیشه پیروز باشیم. تیم ملی در برابر ترکیه حرفی برای گفتن نداشت و این مسئله، فنی است. در حالی که تیم ترکیه درجه دو اروپاست و ما می‌خواهیم با تیم‌های درجه یک اروپایی بازی کنیم. بنابراین نباید توقع داشته باشیم که از این مرحله بالاتر برویم. اگر برویم خوب است و آرزوی ماست اما اگر مرحله بالاتری نرویم اتفاقی نیفتاده چون سطح فوتبال ما به همین اندازه است و نباید توقع بیشتری داشته باشیم که تیم ملی ما بتواند اسپانیا و پرتغال را شکست دهد.

موسوی زنوز در پایان با مقایسه تیم ملی ایران با اروپا گفت: تیم‌های اروپایی سال‌هاست که سرمایه‌گذاری زیادی برای تیمشان انجام داده‌اند و حرفه‌ای نگاه می‌کنند و حتی نگاهشان به فوتبال در اولویت ورزشی‌شان قرار دارد اما ما چنین مسائلی را نداریم؛ ضمن اینکه مشکلات داخلی ما در فوتبال و بخصوص باشگاه‌ها به تیم ملی سرایت کرده و استرس در میان بازیکنان هم وجود دارد. همچنین انتخاب نشدن سید جلال حسینی و وریا غفوری مشکلاتی را به بار آورده و حتی حساسیت نمایندگان مجلس را برانگیخته است. یعنی دخالت مسائل سیاسی، اقتصادی و … باعث می‌شود که تیم ما در آن سطح باقی بماند. به دلیل اینکه هنوز به فرهنگ خاص فوتبالی، رشد و توسعه‌ فوتبالی نرسیدیم که توقع داشته باشیم همیشه در تیم ملی ثبات وجود داشته باشد. به دلیل اینکه ثبات نیست نمی‌توانیم نتایج بازی‌ها را پیش‌بینی کنیم در حالی که تیم‌های درجه یک اروپایی برای خود ملاک دارند و می‌دانند که رتبه‌بندی‌شان چند است.